De bodypaint affaire deel 1

Model naaktkunstenaar kleed zich uit ‘heel dicht bij kinderen’


Een nieuw schandaal in Nederland. Wie verzint er nou zo’n titel? En dan klopt er ook nog weinig van. Een paar dagen eerder zie ik de kop: Politie stuurt kunstenaar met naaktmodel weg uit bos. ‘Project verwoest’. Op nu.nl het derde meest gedeelde bericht. Ik kijk naar mijn blote beschilderde kont naast Trump en andere vreselijke rampen en vind het eigenlijk best grappig. Bij gebrek aan echt nieuws noemen we dit ook wel komkommernieuws.

Het is een warme dinsdagmiddag op 16 oktober. Terwijl de sinterklaas en kerstspullen al in de schappen liggen word ik beschildert door Amit zonder kou te lijden. Het is een spontane actie waar ik echt zin in heb. Vorig jaar rond deze tijd deden we ook een herfstshoot, waarbij mijn lichaam niet meer dan 3 herfstblaadjes telde. Door de kou hebben we die sessie helaas moeten afbreken.

Daar staan we dan in de (inmiddels alom bekende) Kruisbergse bossen. Een stuk verderop staat er een vrouw met een paar kinderen. Inmiddels weten we dat de afstand bijna 40 meter was terwijl ook hun neuzen nog eens de andere richting op staan. We besluiten om op deze plek te blijven. Je moet wel erg goed tussen de bomen en de struiken doorkijken wil je ons spotten en daarnaast hebben we ook niet het idee dat we iets stiekems aan het doen zijn.

Ik kleed me uit achter een boom waarnaar Amit gelijk begint met het beschilderen van mijn ‘gevoelige’ delen zodat mensen er minder aanstoot aan kunnen geven. Tijdens het schilderen wisselen we met elkaar uit hoe het ons in onze levens vergaat terwijl we een politieauto voorbij zien komen. We staan er geen moment bij stil dat ze voor ons komen. Er word dus rustig door geschilderd terwijl de politie zich bij ons voegt met de volgende mededeling: Er is een melding binnengekomen van een mevrouw met kinderen. Komen jullie ons dat bewapend met 2 man sterk vertellen? Zegt Amit. De dame in kwestie is weggevlucht met de kinderen en heeft al haar spullen daar achtergelaten, de agent wijst naar de plek waar wat tassen en jassen liggen. Wat een arme gevoelige ziel zegt Amit. Wat moet ze voor vreselijks hebben meegemaakt dat ze hier zo van schrikt? Denk ik. Ze had ook een andere plek kunnen zoeken of ons kunnen vragen een andere plek te zoeken? Waarom moet de politie hier bijgehaald worden. De politie verzoekt ons onze spullen te pakken en weg te gaan anders riskeren we een boete. Amit gaat met ze in discussie en verteld over zijn ervaringen waarin hij in het openbaar gebodypaint heeft, notabene midden in de stad in Doetinchem. Mij heeft hij ook wel eens in een drukke fabriek ergens beschildert. Ik zie al snel dat het geen zin heeft om tegen dit duo in te gaan waarin het aan alle humor en invoelingsvermogen ontbreekt. Amit is verontwaardigt en gaat door: ik wil jullie baas spreken! Dan moet je bij de burgemeester zijn, dat is onze baas zegt de ene helft. Ik heb me nog niet aangekleed omdat de verf moet drogen. Vinden jullie deze beschildering nou niet mooi zeg ik om het serieusheidsgehalte wat omlaag te brengen. Daar gaat het niet om bromt de wat jongere man. De wat oudere vrouw kijkt streng mijn richting op en zegt: Laat jij dan ook maar je legitimatie zien. Ik kom uit een wereld waar liefde heerst en baarmoeders spreken maar hier geld de wet van het ego nog. Mijn gegevens worden vastgelegd. Amit heeft vast nog genoeg stof om nog even door te discussiĆ«ren maar hij beseft dat de tijd dringt en dat het ook weinig zin heeft.

De politie gaat, ik kleed me aan en Amit belt de burgemeester of afgevaardigde om te kijken of hij alsnog toestemming kan krijgen om op dezelfde plek te blijven, het lukt niet. Een schande vind hij dit omdat kunstenaars ondersteund horen te worden. We drinken een kopje thee en bespreken onze volgende stap. De vrouw die de politie heeft gebeld komt nog terug om haar spullen op te halen. Gelukkig heeft de enge naakte mevrouw haar kleren weer netjes aan dus geen reden voor paniek.

Er word vaak vergeten hoeveel werk er in zo’n shoot zit. Van te voren moet Amit de meest geschikte plek uitzoeken. Herfstblaadjes hangen vaak hoog in de bomen, nu is het belangrijk voor de foto’s dat ze lager hangen. Dan de kleuren, komen die overeen met de verf? Het model moet ook betaald worden en de foto’s moeten voor de schemer gemaakt zijn.
Een nieuwe plek vinden is dus nog niet zo makkelijk. Ergens dieper in het bos vinden we een plek die we maar nemen omdat de tijd dringt. Deze plek heeft als voordeel dat we onmogelijk gevonden kunnen worden en dan komt ook gelijk het nadeel: hoe krijgen we de krant hier? Vanwege de promotie voor zijn nieuwe website komen er 2 kranten, de Gelderlander en de Vizier. In de laatste jaren heb ik een paar keer in de Vizier gestaan, niemand die mij kent. Dat dacht ik ook van de Gelderlander, wie gaat mijn achterkant nou herkennen? Ook nog onder de naam Sarah, de officiƫle naam die in mijn paspoort staat nadat ik 18 jaar gelden mijn naam heb veranderd. Dat is weer een ander verhaal, nu kent iedereen mij onder de naam Saarein of Serene.

Ik stuur de gps gegevens door naar de fotografen terwijl ik verder word beschildert. Roel van de Vizier is de eerste die verdwaald. Amit zet zijn hoed op en rent weg om hem te halen. Ojee, denk ik, dit is zo’n situatie waarin alles mis kan gaan. Hoe kan Amit deze plek ooit nog terug vinden? Het duurt lang, ik doe wat yoga en uiteindelijk zie ik ze in de verte voorbij lopen, tenminste ik hoop dat zij het zijn. Ze lopen voorbij terwijl ik ze weer terug roep. Gelukkig zijn het Amit en Roel en geen random mannen aangezien mijn naakte situatie midden in het bos. Wat een absurde situatie zo, dit had niet hoeven gebeuren als we gewoon konden blijven! Ze waren inderdaad een beetje verdwaald en Amit vervolgt zijn werkzaamheden terwijl Roel dat ook doet. Jan, de fotograaf van de Gelderlander is ook verdwaald, wat niet heel gek is gezien onze bizarre locatie. Roel moet weer naar zijn volgende klus en ik vraag hem of hij de andere fotograaf op kan halen. Hij kent hem en belt hem op: hey Jannus! Jij ook hier in dit bos! Dit zou zo maar een stripverhaal kunnen zijn bedenk ik me: De ene verdwaalde fotograaf zoekt de andere verdwaalde fotograaf in het bos om het bodypaint gebeuren vast te leggen. Even later lopen de 2 fotografen voorbij, weer voorbij, ik roep ze en daar arriveert Jan. Amit gaat gestaag verder met schilderen terwijl Jan op zijn buik ligt om foto’s van ons te maken.

Jan moet opschieten want Amit moet ook nog foto’s van mij maken. De plek blijkt echter ongeschikt  te zijn voor wat hij in gedachten heeft. Ik stel voor om terug te keren naar de oude plek waar we zijn weggestuurd omdat de kinderen nu vast aan hun avondmaal zouden zitten. Amit stemt toe en we vervolgen onze sessie daar. Als we klaar zijn brengt hij me naar station. Hij nodigt me nog uit om bij hem te eten en zijn vrouw. Meestal zou ik dat fijn vinden maar nu ben ik moe en wil ik alleen nog maar naar huis. Wat een avonturen vandaag.. Morgen weer een nieuwe dag. Ik had alleen nooit kunnen bedenken wat voor nasleep deze dag nog zou hebben.

De bodypaint affaire deel 1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *